‘Op wie moet mevrouw straks aanspraak maken?’

Pals is onderweg naar haar eerste cliënte; een vrouw met kanker. Al snel wordt duidelijk dat het werk in de thuiszorg niet een kwestie is van simpelweg het afstoffen van de kastjes en het zemen van de ramen. ‘Ze is uitbehandeld en heeft steeds meer pijn. De uitslag van de longfoto’s waren ‘goed’: de plekken zijn niet groter geworden. Een nieuwe afspraak over drie maanden geeft haar hoop. “Als het slechter was geweest, hadden ze wel eerder een afspraak gemaakt, toch?” zegt ze.’

Vervolgens vertelt Pals over een cliënte waar ze die vrijdag naartoe moet. ‘Die mevrouw maakt zich zorgen. Ze gaat straks in uren (thuishulp) omlaag. Ze moet meer aanspraak maken op anderen, maar op wie? Haar kinderen werken fulltime en de buren zijn zélf hulpbehoevend.’

De bezuinigingsplannen hebben volgens Pals een averechts effect. ‘Je treedt als thuiszorgmedewerker binnen in iemands privéleven en krijgt van alles te zien. Ouderen met een lichamelijke of geestelijke beperking, mensen met psychische stoornissen en zelfs terminale cliënten. Daar moet je mee om kunnen gaan. Wij houden een oogje in het zeil, kijken of mensen hun medicijnen wel innemen en niet vereenzamen.’

Pals vervolgt: ‘De gemeente ziet dit niet. Ze missen expertise en schalen veel cliënten op dit moment te laag in. Als deze cliënten straks weer door de zorgaanbieder beoordeeld worden, verwacht ik dat er meer cliënten hoger worden ingeschaald. Heeft het bezuinigen dan wel zin? Als zij de thuiszorg missen, zullen ze sneller aangewezen zijn op verpleegzorg.’

• Lees het complete artikel (pdf)

Terug naar de nieuwslijst